واقعیتر از رویا،
شبانه می آمدی
تا بوی گندم،
همچنان تعبیر نان باشد؛
اگر چه خود کمر گرسنگی را
فقط با نان جوین،
به زانو شکسته بودی.
« سهیل محمودی »