ماه خواب است و ستاره،
رفته از هوش لب پنجره ها.
دست این قدر نگیرید به سمت بالا
و مزاحم نشوید
و خدا را نگذارید چنین،
لای این منگنه ها
که بیاید ابری
و ببارد باران.
بهتر این است مجالی بدهید
آسمان کار خودش را بکند
و زمین نیز بگردد
پی یک لقمه نان،
من هم این طور،
نشوم جان به سر و خوابزده
و سر صبح سر وقت به کارم برسم
مثل یک مرد مسلمان.
« حسن فرازمند »