زندگی همانند یک رستوران سلف سرویس است. در دنیا همه گونه فرصت و موقعیت در برابر ما قرار دارد. در این بین، عده ای بشقاب خود را برمی دارند و برای انتخاب فرصتهای مورد علاقه شان به تکاپو و حرکت می پردازند و هر کسی به میزان تلاشی که دارد سهمی از زندگی می برد؛ اما عده ای هستند که بی حرکت به صندلی خود چسبیده اند و از سهمی که دیگران در بشقاب خود دارند دچار شگفتی شده و مدام شکایت می کنند که چرا دیگران سهم بیشتری از زندگی دارند. این در حالی است که آنها نیز می توانند همانند دسته اول بشقاب خود را بردارند، برخیزند و به انتخاب فرصتهای بیشماری که در اطرافشان وجود دارد بپردازند.