خدایا!
دوستت دارم
و تنها نیستم.
تو در انتهای تمام جاده ها،
ایستاده ای.
این شاخه های درختها
که به سمت من آمده اند
دستهای تواند
که مرا نشانه گرفته اند.
من گم نمی شوم.
تو نشانی منی.
تو نوری هستی
که به آن تکیه داده ام.
در مسیر تو راه می روم.
زمین هم که می خورم،
در جاده تو زمین خورده ام.
« لاله جهانگرد »