دلم را گرو گذاشتم تا
قرص نانی بخرم
و خرده هایش را
برای پرنده ای بپاشم
که بر لبه پنجره تنهائیم نشسته.
زمستان چه زود لانه می کند
بر کنج خمیده عمرم
و من چه دلتنگ،
دنبال دلی می گردم
که همدم تنهائیم باشد!
« معصومه بشردوست »