پیر،
رو به روی رفته ها نشسته است
و گفته است
از گذشته هاش؛
خاطرات
و جوان،
رو به روی آن چه می رسد ز راه
از خیال.
کودکان و شاعران در این میان،
راویان شادی و غمند،
بنده های دمند
و جهان پیش رو.
« منصور اوجی »