طبق مقررات « قانون تجارت »، خرید و فروش « اموال غیرمنقول » به هیچ وجه، « تجارتی » نیستند؛ زیرا خرید و فروش این گونه اموال با سرعت در معاملات، تناسب ندارد. لذا، مشمول مقررات « قانون تجارت » ( مصوب 1311 هجری شمسی ) نمی باشند و تنها، خرید و فروش « اموال منقول » را می توان « تجاری » نامید. مطابق ماده 4 « قانون تجارت »: « معاملات « غیرمنقول » به هیچ وجه، « تجارتی » محسوب نمی شوند. » متقابلا، خرید و فروش « اموال منقول » بر اساس بند اول ماده 2 « قانون تجارت »، از « اعمال تجاری »، است و کسی که به معاملات « اموال غیرمنقول »، می پردازد؛ ولو اینکه معاملات پراهمیتی باشند، « تاجر » محسوب نمی شوند؛ مگر اینکه قانون داد و ستد « اموال غیرمنقول » را در زمینه خاصی، « تجاری » بداند؛ به عنوان مثال، در زمینه ساخت و ساز آپارتمان، از ظاهر « قانون تملک آپارتمانها »، برمی آید که شرکتهائی که به قصد ساخت خانه، آپارتمان و محل کسب، تشکیل می شوند، « تجارتی » هستند. مطابق ماده 5 « قانون تملک آپارتمانها » ( مصوب 1343 هجری شمسی ): « انواع شرکتهای موضوع ماده 20 « قانون تجارت » که به قصد ساخت خانه، آپارتمان و محل کسب، به منظور سکونت، پیشه، اجاره یا فروش، تشکیل می شوند از انجام سایر معاملات بازرگانی غیرمربوط به کارهای ساختمانی، ممنوعند. » همچنین، کلیه فعالیتهای شرکتهای « سهامی عام » - حتی اگر مربوط به معاملات « غیرمنقول »، باشند - بر خلاف شرکتهای دیگر، تجاری » محسوب می شوند؛ حتی اگر در مورد « غیرتجاری »؛ مثل خرید و فروش املاک، باشند.