« قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری » برای « تعیین هر یک از واحدهای تقسیماتی »، « ضوابط »ی به دست داده و « وزارت کشور » را مؤظف نموده تا بر اساس این « تعاریف »، « واحدهای تقسیماتی » را تعیین کرده و به تصویب « هیئت وزیران » و « مجلس شورا »، برساند. ملاک تشخیص « روستا »، « دهستان »، « شهر »، « بخش »، « شهرستان » و « استان » عبارت هستند از: 1- « بافت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی محل ». 2- « حد نصاب میزان جمعیت ( طبق آمار رسمی جمعیت ) ». 3- « تشخیص عرف در شناختن محل مزبور؛ به عنوان روستا، دهستان، شهر، بخش، شهرستان و استان ». مطابق « قانون تقسیمات کشوری »، « بخشها »، « شهرستانها » و استانها »ئی که فاقد شرایط مذکور در « قانون »، هستند با همان عنوان، باقی می مانند و « دولت » مؤظف است این « واحد »ها را با « شرایط قانونی »، منطبق سازد. از سال 1363 هجری شمسی که « قانون تقسیمات کشوری » به « اجراء » گذاشته شده، « وزارت کشور » با کوشش پیگیر و مستمر خود، بخش دیگری از « تقسیمات کشوری » را تعیین کرده است.